لبت صریح ترین آیه­ی شکوفائی ست
و چشمهایت شعر سیاه گویائی ست

چه چیز داری با خویشتن که دیدارت
چو قله­های مه آلود، محو و رویائی ست

چگونه وصف کنم هیئت نجیب ترا
که در کمال ظرافت کمال ِ والا ئی ست

تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشائی ست

در آستانه­ی دریای دیدگان تو شرم
شکوهمند­تر از مرغکان دریائی ست

شمیم وحشی گیسوی کولیت نازم
که خوابناک­تر از عطرهای صحرائی ست

مجال بوسه به لب­های خویشتن بدهیم
که این بلیغ ترین مبحث شناسائی ست

پناه غربت غمناک دستهائی باش
که دردناک ترین ساقه های تنهائی